از باغ مي برند چراغانيت كنند                             

تا كاج جشنهاي زمستانيت كنند

پوشانده اند صبح تو را ابرهاي تار

تنها به اين بهانه كه بارانيت كنند

يوسف به اين رها شدن از چاه دل نبند

اين بار مي برند كه زندانيت كنند

اي گل گمان نكن به شب جشن مي روي

شايد به خاك مرده اي ارزانيت كنند

يك نقطه بيش فرق رحيم و رجيم نيست

از نقطه اي بترس كه شيطانيت كنند

آب طلب نكرده هميشه مراد نيست

گاهي بهانه ايست كه قربانيت كنند