گفت: من رفتنی ام!                                                                    

گفتم یعنی چی؟

گفت: دارم می میرم.

گفتم: دکتر دیگری، خارج از کشور؟

گفت: نه همه اتفاق نظر دارند.

گفتم: خدا کریمه، انشاالله که به شما سلامتی می ده!

با تعجب نگاه کرد و گفت: اگه من بمیرم خدا کریم نیست؟

گفتم: راست میگی، حالا سؤالت چیه؟

گفت: من از وقتی فهمیدم دارم می میرم، خیلی از رفتارهایم خوب شده است، آیا خدا این خوب شدن را قبول می کند؟ گفتم: بله، آدم ها تا دم رفتن، خوب شدنشان برای خداوند عزیز است. آرام آرام خداحافظی کرد و تشکر، داشت می رفت که پرسیدم: راستی نگفتی چقدر وقت داری؟

گفت: معلوم نیست، بین یک روز تا چند هزار روز! یه چرتکه انداختم. دیدم منم تقریبا همین قدرا وقت دارم. با تعجب گفتم: مگه بیماریت چیه؟ گفت بیمار نیستم!  هم داشت کفرم در می آمد و هم متعجب بودم. پرسیدم: پس چی؟ گفت: فهمیدم مردنیم، رفتم دکتر گفتم: می تونید کاری کنید که نمیرم؟ گفتند: نه گفتم: خارج چی؟ و باز گفتند: نه! خلاصه حاجی ما هم رفتنی هستیم، زمانش مگه فرقی داره؟!