نوجوانان براي انجام كارهايي مثل ورزش، ارسال پيامك، بازي هاي رايانه اي ، خريد و رفتن به مهماني نيازي به انگيزه ندارند، ولي والدين جهت ترغيب فرزندان خود به انجام كارهاي ديگر مي بايست از چه روش هاي موثري استفاده كنند؟

    دلايل زيادي براي بي تمايلي نوجوانان به انجام دستورات والدين شان وجود دارد:

    ¤ والدين مدام فرزندشان را سرزنش مي كنند و اين كار مقاومت او را به دنبال دارد.

    ¤ نوجوانان احساس مي كنند والدين شان تنها تحت شرايط خاصي آنها را دوست دارند.

    ¤ نوجوانان اجازه حرف زدن در مورد خواسته هاي خود را ندارند. چند درصد از والدين در مورد اتفاقاتي كه براي فرزندشان رخ مي دهد با او صحبت مي كنند؟ در واقع براي آنها آسان تر است كه او را سوال پيچ كنند!

    ¤ والدين اجازه نمي دهند فرزندشان از اشتباهات خود درس بگيرد. بگذاريد فرزندتان اشتباه كند و سپس در مورد كارهاي او چنين سوالاتي بپرسيد: «چه اتفاقي افتاد؟»، «فكر مي كني علت آن چه بود؟»، «اكنون چه احساسي داري؟»، «در آينده مي خواهي چه كار كني؟»، «من چگونه مي توانم به تو كمك كنم؟»

    نوجوانان بايد عواقب تصميمات خود را ببينند.

    ¤ يادتان باشد نوجوانان بيشتر تمايل دارند برنامه اي را كه خود در تعيين آن نقش داشته اند، دنبال كنند.

    ¤ بيشتر بزرگسالان مسئوليت پذير لزوما در نوجواني مسئوليت پذير نبوده اند. ممكن است نوجوانان قوانين را از ياد ببرند ولي اين مساله به مفهوم فرار آنها از مسئوليت نيست، بلكه اقتضاي سن شان ايجاب مي كند. براي يادآوري به فرزندتان از مهارت بذله گويي استفاده كنيد و از سرزنش كردن او بپرهيزيد.

    شما مي توانيد با استفاده از چيستان و يادداشت مسائل را به او يادآوري كنيد ولي اگر قرار است حرف بزنيد از او بپرسيد: «قرار ما چه بود؟»

    ¤ بزرگسالان بايد نسبت به نوجوانان خود مهربان و در عين حال قاطع باشند. استفاده از كلمات مهرآميز بسيار موثر است.

    ¤ والدين مهارت حل مشكلات را به فرزندشان نمي آموزند.

    ¤ والدين فرزندان خود را در برنامه ريزي سهيم نمي كنند و در نتيجه آنها مهارت مديريت زمان را فرا نمي گيرند.

    ¤ والدين براي فرزندان خود امكانات زيادي فراهم مي كنند و از قدرنشناسي آنها رنجيده خاطر مي شوند.

    ¤ والدين نمي دانند چگونه به فرزندان خود بگويند: «دوستت دارم».

    ¤ والدين به نتايج كوتاه مدت علاقه بيشتري دارند تا نتايج بلندمدت.

    به مثال زير توجه كنيد:

    احمد 16 ساله تكاليف مدرسه خود را انجام نداده بود. پدرش از او پرسيد: «تو ترجيح مي دهي تكاليف خود را ساعت 5/6 انجام دهي يا ساعت 7؟» دادن حق انتخاب به سارا باعث شد او احساس قدرت كند و به جاي گرفتن موضع تدافعي به همكاري علاقه مند شود.

    احمد پاسخ داد: «ساعت 5/6».

    پدر به او گفت: «تو مي داني كه چقدر دوستت دارم. تو بايد بداني كه چه كارهايي به نفع توست و من قصد دارم در اين زمينه بتو كمك كنم.»

    پدرا با خودداري از تهديد و سخنراني مانع از رنجش خاطر و عصيانگري او شد. در واقع احمد خيلي زود به اين موضوع پي برد كه انجام به موقع تكاليف مدرسه به سود اوست.

    سپس پدر از او خواست برنامه اي تهيه كند و احمد برنامه زير را ارائه داد:

    ساعت 5/3: كمي استراحت

    ساعت 5/4-4: تلفن زدن به دوستان

    ساعت 5/5-5/4: انجام تكاليف مدرسه

    ساعت 6-5/5: استراحت

    ساعت 5/6-6: صرف شام

    ساعت 7-5/6:انجام تكاليف باقيمانده

    ساعت 8-7: تماشاي تلويزيون

    و پدر نيز با اين برنامه موافقت كرد.

    چرا نوجوانان همكاري نمي كنند؟

    بسياري از والدين فكر مي كنند كه فرزندان شان روحيه همكاري ندارند. مطمئنا آنها به جاي راهنمايي فرزندشان به امر و نهي مي پردازند؟

    منظور اين والدين از همكاري اين است كه نوجوانان تمام دستورات آنها را انجام دهند و اين مساله عصيان را به دنبال دارد، نه همكاري. در خانواده هايي كه كودكان حق دخالت در برنامه ريزي ها را ندارند آنها به طغيان روي مي آورند.

    از همان سنين پايين فرزندتان را در برنامه ريزي ها سهيم كنيد.

    و نكته پاياني اينكه، نوجوانان نيز به اندازه بزرگسالان به دنبال احترام هستند. بنابراين، اول از همه فرزندتان را از محبت خود مطمئن كنيد و سپس براي حل مشكلات با كمك يكديگر، تلاش نمائيد.