بنام خدا

سالهای قبل که هنوز آن نخل سرفراز  بود و لی حياط مسجد این شکلی نبود ، جلسه نونهالان و کتابخانه مسجد در زير زمين مسجد که زمان جنگ به عنوان سنگر ساخته شده بود قرار داشتند. مسئول جلسه  نونهالان آقای فیاض بود.

بنده در جلسه جوانان در حال اجراي برنامه بودم ناگهان در اتاق جلسه باز شد آقاي حسن تنورساز(الان در مشهد ساكن است) وارد شد و  با صداي آرام و انگار كه هیچ اتفاقي نيفتاده با حالت خنده آرام گفت:

هه هه بچهها زير زمين مسجد آتش گرفته يك لحظه به خود آمدم ديدم هيچ كس در اتاق نيست و من مبهوت از اين اتفاق شدم  .

قضيه اين چنين بود كه چون هوا سرد بود بخاری نفتی در زیر زمین روشن می کردن که به صورت اتفاقي يكي از بچههای جلسه نونهالان روي بخاري روشن در وسط جلسه افتاده بود  و مسئول جلسه براي نجات جان بچه ها بخاري را به سوی راه پله پرت می کند که مقداري از دمپاييهای بچه ها و موكت را سوزانده بود در آن لحظه شايد خدا به دل احمد معيني گذاشت كه  در دیگر  زير زمين را كه در سالن بود را  باز کرد  هر چند دود غليظ سراسر سالن و مسجد را فرا گرفت ولي سيد حيات زاده در آن سن كم را مشاهده نمودند كه بدون هيچ حرفي در گوشه راه پل نشسته بود.

کمی بعد آتش نشاني هم آمدآنها گفتند باید اول آتش را بررسی كنيم و بعد اقدام به اطفا حريق نماييم ولی چون آتشي نديدند راهشان را كج كرده و رفتند..

چند روز بعد مسجد ديدني شده بود زيرا تمام كتابهای کتابخانه را درون حياط مسجد گذاشته بودند و مسئول آن محمدرضا آزادي مشغول پاك نمودن دوده ی روي كتاب ها بود و هركسي وارد مسجد مي شد نيز به وي كمك مي كرد.

علي از بچه هاي قديم مسجد