يادش بخير اردوي مشهد مقدس تابستان سال1381بود. ازهمون اول همه چيز عجيب بود همون شب اردو تاريخ حركت به روز بعد  تغيير كرد و روز بعد گفتند: اتوبوس مشكل داره و يه روز ديگه حركت مي کنيم.

از همون ابتدا بود كه كم كم یک جمله معروف بين بچه هاي مسجد زمزمه می شد "شايد امام رضا نطلبيده "

سرانجام با هزار اميد و آرزوراه افتاديم وهمه به اتفاق معتقد بوديم كه امام رضا حتما ما را خواهد طلبيد .

تا رسيدن به تهران همه چيز خوب بود با هزاران مشكل كاخ سعد آباد را پيدا كرديم ولي متاسفانه كاخ براي بازديدكنندگان تعطيل بود وما با خودگفتيم كه بي خيال مهم اينست كه امام رضا بطلبد .

به سمت جاده چالوس كه حركت كرديم اصل ماجرا تازه شروع شد نزديكي هاي كرج بوديم که اتوبوس خراب شد چند ساعتي معطل بوديم ودوباره ترس طلبيده نشدن بر ما چيرگي پيدا كرد.

اتوبوس تعمير شد و راه افتاديم ولي وسط جاده ي چالوس دوباره خراب شد واين بار كنار يك آبشار بسيار زيبا .                         

خلاصه كنم يك شب تمام مجبور بوديم كنار جاده اردو بزنيم تا تعميرکار از چالوس برسد و اينجا بود كه زمزمه طلبيده نشدن شروع شد .

 اينكه شب بر ما چه گذشت بماند ولي آنقدر بگويم كه عده اي از بچه ها به شوخي مي گفتند :اگر در ادامه زند ه بمانيم نذز مي دهيم .

 بله از ظهر بود كه اميد وار راه افتاديم ولي هنوز چند كيلومتري نرفته بوديم كه يك ماشين پليس سد راهمان شد . بله جاده يك طرفه شده بود و اينبار دیگر آبشاري هم در كنار جاده نبود .شام ما شد يك سيب زميني خالي .

بالاخره اتوبوس تعمیر شد ديگه تمام اتوبوس نو شده بود و آقاي نورالديني (مسؤل اردو ) دائم به بچه ها نويد مي داد كه امام رضا حتما ما را طلبيده .

عجيب اينكه نزديكي هاي ساري دوباره اتوبوس خراب شد و اينجا بود كه جلسه برگزار شد و همه دعا خوانديم وازته دل از امام رضا خواستيم كه بطلبد . هرطور بود به مشهد رسيديم واردوي 8 روزه 11روز طول كشيد والبته خيلي هم خوش گذشت در اين اردو علاوه بر لذت معنوي زيارت، زندگي در شرايط سخت را هم تجربه كرديم .

نكته قابل توجه اين بود كه در تمام آن شرايط سخت روحيه ي بچه ها خوب بود وفضاي اردو هميشه شاد بود...

                                              حسن حاجي غلامرضا1390/7/9